„Mea
anima est tamquam tabula rasa - sál
mín er sem óskrifað blað“
- Páll frá Feneyjum (ca. 1369-1429).
„Aðgát skal höfð í
nærveru sálar“ - Einar Benediktsson.
Lög
um sálfræðinga
1976 nr. 40 23. maí
1. gr. Rétt til að kalla sig sálfræðinga
hér á landi hafa þeir einir sem til
þess hafa fengið leyfi [heilbrigðis- og
tryggingamálaráðuneytis]. Öðrum
aðilum er óheimilt að nota starfsheiti
sem til þess er fallið að gefa í
skyn að þeir hafi hlotið löggildingu
sem sálfræðingar.
2. gr. Leyfi samkvæmt 1. gr. má aðeins
veita þeim sem lokið hafa kandídatsprófi
eða öðru hliðstæðu prófi
í sálarfræði eða sálfræðilegri
uppeldisfræði sem aðalgrein við háskóla
á Norðurlöndum eða sambærilegu
prófi við aðra háskóla, hvort
tveggja að fenginni umsögn Sálfræðingafélags
Íslands. Ef sérstakar ástæður
mæla með því er einnig heimilt
að veita þeim takmarkað eða tímabundið
leyfi samkvæmt 1. gr. sem hafa aðra háskólamenntun
en hafa við sjálfstæðar sálfræðilegar
eða uppeldisfræðilegar rannsóknir
eða hagnýt störf sýnt að þekking
þeirra er sambærileg við þá
sem nefnd er í 1. mgr., enda liggi fyrir meðmæli
Sálfræðingafélags Íslands.
Heimilt er að synja manni leyfis ef 2. mgr. 68. gr.
almennra hegningarlaga á við um hagi hans.
3. gr. Sálfræðingi er skylt að
gæta þagmælsku um atriði sem hann
fær vitneskju um í starfi sínu og
leynt skulu fara samkvæmt lögum eða eðli
máls. Þagnarskylda nær einnig til samstarfsmanna
sálfræðings, þ. á m. til
fræðimanna sem fá aðgang að gögnum
í vísindalegum tilgangi. Þagnarskylda
helst þótt viðkomandi láti af
störfum.
4. gr. Sálfræðingur getur afsalað
sér löggildingu. Skal hann þá
tilkynna ráðuneytinu það skriflega
og endursenda því löggildingarbréf
sitt.
5. gr. Ráðuneytinu er heimilt að
afturkalla löggildingu, sbr. 2. gr., ef sálfræðingur
er vegna sjúkdóms eða af öðrum
ástæðum álitinn óhæfur
til að gegna starfi sem sálfræðingur.
Leita skal álits Sálfræðingafélags
Íslands um málið. Einnig er heimilt
að afturkalla löggildingu ef sálfræðingur
þrátt fyrir viðvörun vanrækir
skyldur sínar, fer út fyrir verksvið
sitt eða brýtur í bág við
fyrirmæli laga. Sá aðili, sem hlut á
að máli, getur skotið úrskurði
um sviptingu löggildingar til dómstóla.
6. gr. Sá sem afsalað hefur sér
löggildingu eða verið sviptur leyfi til að
kalla sig sálfræðing getur öðlast
löggildingu að nýju ef skilyrðum 2.
gr. er fullnægt og ástæður þær,
sem tilgreindar eru í 5. gr., eiga ekki við.
Heimilt er að veita slíka löggildingu
til takmarkaðs tíma.
[7. gr. Enginn sálfræðingur má
kalla sig sérfræðing í sérgrein
innan sálarfræði nema hann hafi fengið
til þess leyfi [heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytis].
Ráðuneytið setur nánari ákvæði
í reglugerð um skilyrði fyrir veitingu
leyfis til að kalla sig sérfræðing
í einhverri af sérgreinum sálarfræðinnar.]
[8. gr.] Brot gegn ákvæðum laga
þessara varða sektum eða fangelsi allt að
þremur mánuðum. Með mál út
af brotum gegn lögum þessum skal farið
að hætti opinberra mála.
[9. gr.] [Heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneyti]
getur sett nánari ákvæði í
reglugerð um framkvæmd laga þessara.
Lög þessi tóku gildi 11. júní
1976. Breytt með l. 68/1988 (tóku gildi 8.
júní 1988), l. 54/1996 (tóku gildi
31. maí 1996) og l. 82/1998 (tóku gildi
1. okt. 1998).
